sinemizm

codeofda:

Korkuyorum!

Burada var olmak epey zorlaştı..Neredeyse can çekişeceğiz.

O dırdırcı kadınlar diye nitelendirdiğiniz kadınların tek derdi sadece baş ağrıtmak olsa keşke.

Bir ”günübirlikçi” gündemdir gidiyor.

Kadına saygı duymayan,yani geçmişini saymayan bir hükümetin erkek egemenliğinde verdiği kararların altında,ben ezildiğimi hissediyorum.Söyleyecek söz bulamıyorum ki tanımadığım adamlar en mahremime dil uzatıyor!

Soruyorum öfkeyle;

Hangi hakla ??Ne cesaretle? diye…

Kendimi alamıyorum,sorularımın ardı arkası kesilmiyor..Hani? diyorum  Nerede senin dinin?İnancın? Nerede hep savunduğun,kadın üzerindeki mahremiyetin?

Bir yandan baş tacı gibi lanse etmeye çalıştığın kadınları miss turkey’de taçlandırıp bir yandan ülke ekonomisini kadın doğurganlığı üzerinden filtreliyorsun.3 çocuk doğur diyorsun en az..Oysa profesör olmana hiç gerek yok,matematiğe hiç ihtiyacın yok politika içinde..Baksan sokaklara,görürsün.Sığınma evlerindeki çocukları (ki bu en iyi ihtimal),sur diplerinde tiner çekenleri,oto tamiranesinde 14 yaşında kaportacılık yapıp okuyamayan gençleri..BAKSAN HEPSİNİ TEKER TEKER GÖRÜRSÜN!

Korkuyorum.Ben başa çıkabilsem bile bir kaç seneye kadar kurduğum hayaller içinde barındıracağım kız çocuklarımın geleceğinden korkuyorum.Onlara vadettiğim dünyanın din kisvesi altında törpülenmiş beyinlerden zarar görmesinden korkuyorum.

Bir insan psikolojisini en derinden yaralayan kelimenin,sadece bedensel değil,fikri tecavüzün neredeyse yasallaştırılmasından korkuyorum!

İnsanların sosyal ortamlarda memur maaşına yapılmamış zammı eleştirir gibi türlü karikatürleri kendilerine malzeme etmelerinden korkuyorum.İstiyorum ki erkekler de burada olsun.Elele olalım.En azından annelerinin hatrına yürekten istiyorum bunları.

Bir program izliyorum.Şimdi bir kaç dk. önce sadece..

İnsanlığından şüphe duyduğum biri ”Kadın da insandır.”  diyor..Bir işe yarayacaksa eğer duyduğum,bildiğim bütün küfürleri sıralamak istiyorum.Aynalar,camlar kırılsın.Deprem olsun yer yarılsın ve içine girelim istiyorum.

Ben hiçbir şey yapamadığım için,

Onlar bu cümleyi kurabildikleri için.. 

MEKTUP NO:1

Merhaba,

Bu mektubu senin gönlünden çok uzaklarda bir yerden yazıyorum.

Burası sımsıcak..Terliyoruz ama hemen  denize atıyoruz kendimizi.Kalabalığız bir kere.Çocuklar gibi şeniz.Henüz tanışıyoruz ama kahkahalar mesafeleri daraltıyor.

Koooooskoca bir denizi paylaşıyoruz.Suyu kıskanmıyoruz diğerimizden.Sarılıyoruz hepimiz,o da sağolsun geri çevirmiyor bizi.

İnsanız,acıkıyoruz.Hep bir elden hazırlanıyor yemekler.Oturuyoruz sofraya,sığmıyoruz ayakta kalıyor birimiz.Bırakır mıyız onu öylece?,sıkışıveriyoruz hemen.Ahengimiz bozulmuyor hiç.

Hemen hemen her günümüz böyle geçiyor işte.Evet her gün aynı şeyi yapıyoruz gibi gözükse de bazı akşamlar şarkı söylüyoruz.Sarılıyoruz,ellerimiz karışıyor birbirine ..Hissediyoruz.

Diyorum ya işte burası hep güneşli.Umutlarımız çok.Hep olacağına inanıyoruz,içimizi ferah tutuyoruz.

Orası nasıl? Her şey bıraktığım gibi sanırım..

Ara sıra alıyorum haberini uzaktan..

Çıkmıyormuşsun kabuğundan,tabularından..

Havalar da düzelmemiş hiç,Soğuk ve pusluymuş yine..

Yalnızmışsın.Kiminle?Yalnız kalmazsın sen..Bi onu paylaşırsın kibirinle..Bilirim herkes gider o kalır seninle.

Ama ona bile  sarılmazsın.Sarılmanın aslında ne demek olduğunu,kucaklamak ve daha da güzeli kucaklaşmanın önemini anlamayacak kadar kusura bakma ama gerikafalıydın sen.Yoo hakaret olarak algılamanı istemem.Geri kafalılık bir geç kalmışlıktır özünde.Hep sonradan anladığın için yani..

Sarıldın mı susacaksın.Kelimeler ”gürültü”den ibarettir en güzel oktavdan duysan bile.Sarıldın mı içine çekeceksin,derin derin soluyacaksın ki asıl birleşim o dur işte.Ciğerlerine dolarsın Onun,o da senin..Ve kalır orada..Ta ki bir iş çıkışı eve giderken kullandığın metro da maliyet hesaplamaları yaparken  sen,onlar koştururken evlerine,sen  donakalırsın burnunda duyunca kokusunu..Bakarsın göremezsin.Ararsın parkta kaybolmuş çocuk gibi anneni..

Parkta kaybolmak demek anneden ilk ayrılış demek.Çaresizlik demek.Etrafındaki her çocuğun annesi salıncağının başındayken senin ki bankta oturmuyorsa hoşgeldin hayata.Evin yolunu bulabilecek misin bakalım..

Bulamazsın sen.

Bana gelince.

Oraları çok özledim elbet.Seni bile özledim.Sen de beni özlemişsindir..Belki de özlememişsindir.Ama dönemem..Sebebi yok,sen de gelme istemem.

Özlemek özleneni geri getirmez bilirim.

Mektubuma son verirken;

Bir daha yazar mıyım bilmem.Senden cevap beklemem.

Sende durma oralarda daha fazla.Soğuk oralar,üşütürsün.Buraya da gelme ama E mi? Buralar senin iklimin değil,

Üzersin

Üzülürsün..

Seni her zaman çok seven,

Ben.

Bi’haber!

Sen istediğin zaman geldin ya hani aniden,

Sormadın ya hiç.

Ben istediğim zaman burada ol.

İstersem haberdar olayım senden.

İstemezsem bi’haber..

Kendime Not;

Yıllardır hayalini kurduğun bir şey var.

Yapmaman için bugün hiçbir neden yok.

Yalnızca önünde hali hazırda aşman gereken bir engel var.Aşacaksın..

Yaparsan mutlu olacaksın.Yapmazsan içinde ukte olarak kalacak.

Ya yıllarca bir masa da oturup benim de hayalim bu-ydu diyeceksin;Ya da Yaptığında anlatacak çok hikayen olacakken sen bir cümleyle bitireceksin.

Yapma..

Peşinden git!

Aradığın değil de,beklediğin şey oradadır kim bilir?

Dene. Ne kaybedersin?

Kazanacaksın.

Lütfen Sinem..

Sabah olduğunda bu yazı bir dilekten öteye cesaretten geriye kalanlar olmasın.

Heves değil hayal bu.

Çok uzak değil uzanırsan tutarsın.

Dene Sinem..

Bugün engelini ortadan kaldır.Yarın başla!

Buraya kadar kendin geldin.

Bundan sonrasında vitesi değiştirecek olan da sensin.

Ben*cil

Kendinden emin değilken insanın bir başkasına güvenmek istemesi hayattaki en trajikomik bencillik hissiyatı olsa gerek.

Yoksa cevabı gelmeyecek bir mektubu atmak kadar ben merkezli düşünemezdi insan.

Ağır olacak ama biz başkasını değil en  çok kendimizi seviyoruz sanırım.

”Sana aşığım”

değil de;

”Sana aşık oldum” demek bu yüzden  daha haklı bir cümle.